diepe rouw, diepe schouw

“Bij de Lakota/Sioux bestaat het geloof dat een persoon in rouw beschouwd kan worden als het meest wakan, het meest heilig. Iemand die, als een bliksem, getroffen wordt door een plotseling verlies staat op de drempel van gene zijde. Hun gebeden worden als uitermate krachtig gezien en het is goed om hen te vragen om hulp. Wellicht herken je hoe het is om samen te zijn met iemand die diep in rouw is. Die persoon heeft niets meer te verdedigen en geen reden om zich te beschermen. Uit zijn of haar ogen straalt het mysterie. Gedurende deze periode heeft hij of zij de werkelijkheid van het verlies geaccepteerd en is gestopt met het vasthouden aan het verleden of het reiken naar de toekomst. Ergens in de onpeilbare openheid van hevig verdriet, ligt een totale aanwezigheid en een diepe, natuurlijke wijsheid.”

Er zit veel waarheid in deze quote van Tara Brach. Ik herken alles wat ze zegt. Twee keer in mijn leven heb ik diep gerouwd. Beide keren verloor ik mijn partner aan kanker. Als er iets goeds is dat voort kan komen uit het verliezen van een dierbare, in mijn geval, is het dat ik als een spons informatie opzoog en een aantal bijzonder spirituele ervaringen heb gehad. Het is als een tijdelijk verblijf in liminaliteit.

Graag deel ik een stuk dat ik schreef op een van de warme middagen, eind mei 2013—Mon overleed 22 mei—buiten met mijn laptop en met een musje dat me in de gaten hield, zittend op de rand van mijn scherm. Ik herinner me de helderheid in mijn hoofd, de lichte obsessie en de totale en vanzelfsprekende overtuiging dat wat ik schreef waar was. Ik heb sindsdien getracht om eraan vast te houden en gebruikte het onder andere in mijn roman Het Web van Iktomi. Het is een beknopte weergave van wat ik zag en las van het werk van natuurkundige Tom Campbell, wiens meesterwerk, My Big Toe, ik iedereen kan aanraden die is geïnteresseerd in het grotere bewustzijnssysteem.

Waarom zijn we hier?

De wetenschap heeft in het algemeen geen antwoord op de vraag waarom we hier zijn, wat het doel is van ons leven op aarde. Men kan heel knap berekenen dat er een oerknal is geweest, dat vrij spoedig daarna het universum zich vormde, dat in dat universum toevallig een klein planeetje met een zon ontstond, met toevallig de juiste omstandigheden om een aantal aminozuren bij elkaar te laten komen die een dansje met elkaar deden en in een cel veranderden, die vervolgens evolueerde tot wie we vandaag zijn. Maar waarom?

Het Veld

Om een mogelijk antwoord te kunnen vinden op de vraag waarom we hier zijn en waar het allemaal toe dient, zonder dat het religieus of zweverig wordt, moet men niet werken vanuit het hier en nu, de aarde, het universum. Men zou moeten trachten te kijken vanuit de enige echte werkelijkheid: het grotere bewustzijnssysteem. Twee aannames zijn daarbij van belang:

1. De werkelijkheid zoals wij die kennen is virtueel.

2. Bewustzijn is de basis van alles.

Als dit al te zweverig is voor u, lezer, hoort u waarschijnlijk bij de groep die ervan uitgaat dat we ons lichaam zijn, of ons brein, het gematerialiseerde evolutiemodel, en dan is verder zoeken naar het antwoord overbodig. Dan hebben we genoeg aan wat de reguliere wetenschap ons voorschotelt. Dan zijn we van elkaar afgescheiden, gelden de wetten van Darwin en moet ieder individu vechten voor zijn overleving. Dan zien we een wereld opgebouwd uit angst, zoals die van vandaag de dag, met legers, vijandige naties, met een kleine rijke elite en een massa van ieder voor zich. Uiteindelijk leidt dat tot de ondergang van de planeet, in plaats van verdere evolutie.

Maar als u zich er iets bij kunt voorstellen, lees dan vooral verder. Als we ervan uitgaan dat onze lichamen (inclusief ons brein), de aarde en zelfs het universum een virtuele werkelijkheid zijn, en dat de enige echte werkelijkheid bewustzijn heet, dan ziet het plaatje er heel anders uit. Het is het lichaam dat komt en gaat, niet de informatie die er doorheen gaat. Die is onsterfelijk. Die maakt onderdeel uit van een alomvattende informatiebron, ook wel de onzichtbare energiebron van waaruit al het materiële voortkomt genoemd of  het veld. Andere omschrijvingen kunnen zijn de spirituele wereld of het grotere bewustzijnssysteem. Hoe het ook genoemd wordt, het is de bron waar onze virtuele werkelijkheid uit voortkomt. Het is niet buiten ons, afgescheiden, nee, onze wereld is daar een product van. We zouden niet zonder die bron kunnen bestaan. We stappen in een virtueel werkelijkheidspak dat ‘lichaam’ wordt genoemd en mogen deze planeet, dit universum ervaren. We lopen rond in een simulatie van het grotere bewustzijnssysteem. We lijken van elkaar afgescheiden, maar zijn dat in werkelijkheid niet.

Entropie

Elk systeem wil van nature evolueren om te overleven. Elk systeem moet zich voortplanten, anders verdwijnt het. Sinds de oerknal is ook het universum aan het evolueren, structuur aan het maken van de chaos. Het groeit naar een steeds complexer systeem. Het evolueert van een systeem met hoge entropie (hoge wanorde) naar een met lage entropie (lage wanorde). Hoe complexer het systeem, hoe lager de entropie. Het zijn de criteria van ons bestaan. We zijn hier om te groeien, om de kwaliteit van ons bewustzijn te vergroten, door steeds betere en nuttigere informatie te vergaren. Onze lichamen geven ons houvast, zijn een complex gevolg van de oerknal. Als we onze lichamen niet hadden, waren we allemaal stukjes bewustzijn (of informatie), zonder beperkingen en regels. Dan zou de wanorde enorm zijn. We hebben de beperkingen van het hier en nu nodig om vooruit te komen. Er bestaan ontelbare virtuele werkelijkheden zoals de onze, waar individuele stukjes bewustzijn heengaan om ervaringen op te doen, met een vrije wil, maar binnen bepaalde regels en beperkingen.

Bewustzijn kan gezien worden als een digitaal informatieveld. Wij zijn een driedimensionale simulatie daarvan: een virtuele werkelijkheid. We zijn in de bron niks anders dan informatie. We krijgen informatie en dat is wat ons definieert. We zijn hier om te ervaren. En wat is het nut daarvan? Dat we evolueren, dat we de entropie van ons bewustzijn omlaag brengen. We zijn onderdeel van de strategie van het grotere bewustzijnssysteem om te evolueren, om niet ten onder te gaan. Onze droomrealiteit is net zo goed een virtuele werkelijkheid. Waar je wakker wordt als je hier gestorven bent, is wederom een andere virtuele werkelijkheid.

Liefde

Wat is het beste middel om tot een zo laag mogelijke entropie te komen, om zo goed mogelijk te evolueren? In ieder geval, niet angst. Angst breekt alleen maar af, maakt ziek en doodt, leidt ertoe dat we defensiesystemen nodig hebben en met elkaar vechten, leidt tot onderdrukking en, uiteindelijk, chaos. Angst is gebaseerd op de notie dat we van elkaar afgescheiden zijn, dat we angstvallig moeten vasthouden aan onze bezittingen en elkaar niet vertrouwen.

Het tegenovergestelde van angst is liefde. Liefde is de brandstof voor de evolutie van het bewustzijn. Liefde is onpersoonlijk, alom aanwezig, overal werkzaam, en zonder de liefdesenergie— die de mysticus kent, die de verlichte ervaart—kan men niet eens bestaan. Liefde is het optimum van lage entropie-configuratie. We communiceren, we delen, we zijn sociaal, afgescheiden door lichamen, maar allemaal met elkaar verbonden. Wat creëert een op liefde gebaseerde samenleving op de lange termijn? Ze optimaliseert, door relaties, door samenwerking. Dat is het streven.

Wat bedoelde Boeddha toen hij zei dat deze fysieke werkelijkheid een illusie is? Als je het bekijkt vanuit het grote perspectief, zoals hierboven, dan is die uitspraak niet langer poëzie, maar een feit. Dan is liefde het optimale stadium dat je bereikt als je evolueert. Dus een in grote mate geëvolueerd bewustzijn zou ‘liefde’ kunnen worden genoemd.

Waarom zijn we hier? Het antwoord op die vraag is om te leren wat liefde is.

2 gedachten over “diepe rouw, diepe schouw

  • augustus 22, 2019 om 7:11 am
    Permalink

    Lieve Jaap, wat een mooi en inspirerend stuk. Ik heb nu twee vriendinnen die in rouw zijn van het verlies van een partner en moeder. Ik zie de verandering in hun bewustzijn, spiritueler. Wat jij pok beschrijft! Ik ben al langer op dat pad en zou niet meer zonder kunnen. Het verrijkt zoveel meer!
    Ik raak altijd geroerd alles je over ‘ome’ Rinus schrijft. Het bezoek in Spanje is nog steeds een mooie herinnering! Liefs, Margot

    Beantwoorden
    • augustus 22, 2019 om 6:13 pm
      Permalink

      Dank je, Margot. Ja, het zijn periodes waar iedereen mee te maken krijgt vroeg of laat… Liefs, Jaap

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.